Miriam Kenter

Dat de mens met zijn verstand en geweten zijn macht tegenover dieren misbruikt, maakt mij boos en verdrietig.
Dan denk ik aan bio-industrie, huisdieren en paarden in de sport. Als er acties voor dieren in de buurt worden gehouden, dan probeer ik daar zoveel als mogelijk aan mee te helpen.
5 jaar geleden besefte ik mij volledig dat vlees een deel van een dier was en toen ben ik vegetariër geworden. Ik stond open voor informatie wat er aan vlees voorafgaat. Ook mijn vriend is langzamerhand vegetariër geworden.

Ik heb zelf ook (huis)dieren, die ik ruimte en gezelschap bied.
Wij hebben 6 paarden, 2 honden en 8 geiten, 5 kippen en een haan. De kippen komen uit de legbatterij (hebben er 1 week in gezeten).
Wat mij sterk heeft beïnvloed is het boek van Claus Ferdinand Hempfling. Hij spreekt als het ware "paardentaal" en rijdt op paarden zonder leidsel en zadel. Hij probeert daarbij de rug van het paard te ontzien.
Ik doe (naast verzorgen) bijna niets met de paarden, ik laat ze in hun waarde. Door op een paard te gaan zitten, plaats je je letterlijk boven een paard. Ik loop met ze (niet naast ze maar voor ze aan als leider). Er zijn namelijk voor een paard 2 toestanden: jij domineert het paard of het paard domineert jou. Nu domineert het paard mij nog, maar ik wil het paard leren leiden. Ik wil oefeningen (een soort dressuur) gaan doen.
Mijn uitdaging is om de communicatie met het paard tot stand te brengen.
Ik wil graag mensen leren hoe om te gaan met paarden. Nu wordt er te veel geweld gebruikt uit onmacht.
Als kinderen te vroeg met paarden omgaan dan dat gevaarlijk zijn, ook leren ze vaak de verkeerde dingen over paarden als dat je een zweep moet gebruiken, dat paarden op stal horen, dat je een paard moet aansporen. Ze zien niet hoe ruw er van een bit gebruikt gemaakt wordt. Doordat de communicatie met het paard niet lukt, wisselen paarden (te) veel van eigenaar.

Terug naar persoonlijke verhalen

     
Boeken over paarden en communicatie met dieren vind je bij bol.com:
  Klaus Ferdinand Hempfling leefde vele maanden in eenzaamheid te midden van een kudde wilde paarden. Hij leerde hun taal, hun gevoelige vorm van communiceren. Mens en paard vinden elkaar als bij een harmonisch dansend koppel. Beide gehoorzamen onzichtbare signalen en handelen alsof zij een eenheid zijn. Deze unieke manier van omgaan met paarden op basis van vertrouwen, harmonie en dominantie heeft ervoor gezorgd dat Hempfling over de hele wereld bekend is geworden. Door middel van een praktisch oefenprogramma, met ruim 500 afbeeldingen waarvan 480 in kleur, laat hij deze nieuwe manier van omgaan met paarden zien. Lichamelijke en geestelijke gezondheid van het paard staan hierbij in elke fase voorop. Dominantie zonder te straffen, verzameling zonder teugeldruk zijn twee tegenstellingen die in dit boek met elkaar verbonden worden. De natuurlijke wetten van in het wild levende paarden worden geïntegreerd in een opleidingssysteem dat voor elk paarderas en -type geldig is. Natuurlijk paardrijden geeft een nieuwe weg aan op basis van eeuwenoude tradities.
     
  De paardenfluisteraar:

Een enorme truck met oplegger rijdt door een besneeuwd landschap. Niet ver van de weg rijdt een meisje op haar paard door de maagdelijk witte heuvels. De sneeuw knispert onder de hoeven, maar hier en daar, ook bij de kruising waar de truck nadert, is het verraderlijk glad. In enkele fatale seconden wordt het leven van een gezin verwoest. Hoewel de 13-jarige Grace en haar paard Pilgrim ernstig gewond zijn, overleven ze het ongeluk. Annie, de moeder van Grace, gaat voor hen beiden op zoek naar heling en genezing. Haar odyssee brengt haar bij een bijzondere man: Tom Booker, de paardenfluisteraar. In de weken die volgen zullen de levens van alle betrokkenen voor altijd veranderen.

In De wolvenlus zijn alle elementen terug te vinden die De paardenfluisteraar tot zo'n succes maakten. De relatie tussen mens en natuur staat in nog sterkere mate centraal en natuurlijk ontbreekt ook dit keer niet het liefdesverhaal.

     
  Om te kunnen denken als de dieren kun je geen cursus volgen. Men kan hooguit het gedrag van de dieren voorspellen en dan nog blijkt dat vaak onvoorspelbaar. Gradin en Johnson lijken wel in staat om mensen te vertellen waarom hun dieren bepaald gedrag vertonen. Een van de schrijvers is autist en zij stelt dat autistische mensen kunnen denken op de manier waarop dieren denken. Voor autisten zijn menselijke emotie en interactie vaak moeilijk te begrijpen, maar het gedrag van dieren lijken zij intuïtief aan te voelen. De andere helft van het schrijversduo is gespecialiseerd in hersens en neuropsychologie. De lezer van dit boek zal verbazingwekkende en fascinerende feiten ontdekken. Door de combinatie van de schrijvers is het boek een mix van een inspirerend levensverhaal en populaire wetenschap.