Hoofdredactrice Laura Starink schreef onderstaande column als introductie van het hoofdartikel van Gerard van Westerloo “de kippenmoord”.   M is het maandblad van NRC Handelsblad bv. Het verschijnt elke eerste zaterdag van de maand. Deze M verscheen 2 december 2006.
     

Laten we het eens over de bio-industrie hebben. M brengt deze maand het verhaal over de kippenketen, van ei, via eendagskuiken, halfwas kip tot twee kilo schoon aan de slachthaak in 38 dagen. Ik zal er geen kipfileetje minder om eten, want die at ik toch al niet. Een smakelozer stukje vlees is immers niet te vinden in de schappen van de supermarkt. Waterig, bleek, bloot, ontveld, uitgebeend, geur- en reukloos. Maar de Nederlanders lusten er wel pap van, hoe goedkoper hoe beter, en in alle drumstick- en nugget varianten die een kippenconsulent maar kan bedenken.
Maar dat ik geen kipfilet lust is natuurlijk een goedkope uitvlucht. Geen mens kan een verhaal over de bio-industrie met droge ogen lezen en iedereen zou tot de conclusie moeten komen dat 'het zo niet langer kan'. Het is daarmee gesteld zoals met al die dingen waarvan wij weten dat ze verkeerd zijn, principeloos, wreed, slecht voor het milieu, asociaal en ga zo maar door. Maar consequenties aan die wetenschap verbinden: ho maar! We blijven vliegen, rijden, eten, drinken en roken. En ondertussen vrijblijvend kritiek leveren op iedereen die zich in onze ogen schuldig maakt aan vervuiling, vervetting en bio-industrie.
De kippenboeren in het verhaal van Gerard van Westerloo roepen allemaal om het hardst dat het feit dat de kippen het zo goed doen (lees: zichzelf in een maand tijd volvreten tot een gewicht van twee kilo) alleen maar bewijst dat het ze goed gaat. Of, zoals Van Westerloo noteert: boerenbelang is kippenbelang en vice versa. Het is onzin en tegelijkertijd is er geen speld tussen te krijgen zolang Nederlanders die kipfileetjes-in-de-aanbieding blijven kopen.
Er zijn tal van uitvluchten. Adopteer een scharrelkip via Adopteereenkip.nl. Koop kippen bij een boer in Baambrugge of laat ze via je erkende poelier van een Frans boerenerf importeren. Kost een paar centen, maar smaakt onvergelijkelijk veel beter. En brengt het geweten tot zwijgen. Maar het blijven morele lapmiddelen want uiteindelijk gaat ook daar het mes erin. Het enige wat erop zit is vegetariër worden.

Maar helaas: de geest wil wel, maar het vlees is zwak.