Persoonlijke verhalen Spiritualiteit Veganisme
 
 
 

Nederlands-English-Espaņol

Respect voor ieder individu

   

Titus Rivas

In mijn leven heb ik meermalen te maken gekregen met ernstige vormen van dierenmishandeling. Er was wat dat betreft zelfs sprake van een soort familietraditie. Mijn vader kwam uit Spanje en hij koesterde vanuit zijn jeugd helaas duidelijke sympathieën voor het regime van Franco. Daar hoorde wat hem betreft ook een milde vorm van nationalisme bij die zich vooral uitte in het vasthouden aan de nationale festiviteit bij uitstek, stierengevechten dus. Het bezoeken van stierengevechten en aanprijzen daarvan tegenover Nederlanders stond voor hem model voor een Europese oriëntatie zonder verlies van de eigen Spaanse identiteit. Hij kocht bijvoorbeeld Spaanse films over stierengevechten die hij thuis samen met eigen familieopnames draaide voor gasten. Ook kreeg mijn broer als kind een stierenvechterspak compleet met hoed en werd hij aangemoedigd daarin te "dansen" zoals een echte torero. Speelgoed vulde dit plaatje aan: we kregen onder andere een doos vol plastic stieren met speertjes in hun rug, stierenvechters met capes in diverse kleuren en paarden die ingezet worden door de "picadores". Op deze manieren probeerde mijn vader ons al heel jong trots te maken op dit voor hem grootse symbool voor de Spaanse cultuur. Nu was ik als jongetje al heel rebels en ik slikte daarom niet zo maar alles wat mijn ouders me voorspiegelden.
Ik weet niet meer hoe oud ik precies was, maar op een goede dag keken we thuis samen naar een stierengevecht op tv (ik meen bij het Duitse programma "Aqui España") en daarbij werd me voor het eerst duidelijk wat zo'n feest eigenlijk inhield. Ik zag hoe een stier meermalen verwond werd en vreselijk bloedde en vroeg me aanvankelijk nog af hoe hij het misschien toch nog zou kunnen winnen van de matador. Totdat ik me realiseerde dat van tevoren al vaststond wat de uitkomst zou zijn: de stier zou het loodje leggen en niemand deed daar iets aan. Ik kreeg een kil gevoel van paniek omdat ik moest denken aan geschiedenisboeken over Marie Antoinette en dergelijke waar ik als jongen dol op was, met andere woorden: aan een publieke executie. Met dien verstande dat het hier ging om een totaal onschuldig dier dat niet in een keer zo snel mogelijk werd gedood, maar langzaam maar zeker werd doodgemarteld. Zonder dat iemand daar iets tegen ondernam en alsof het eigenlijk heel mooi en goed was.
Vol walging wendde ik me af van de tv en vroeg mijn vader verontwaardigd of hij dit soms "eerlijk" vond. Hij wist hier weinig meer op te zeggen, iets wat ik nog vaak zou horen, dan dat ik niets begreep van waar het in een stierengevecht om gaat. Het draait helemaal niet om de marteling of dood van de stier, zo mijn vader, maar om de schoonheid van de bewegingen van de torero en van zijn cape, en om de grote moed die zo'n stierenvechter aan de dag legt. Ik voelde me helemaal misselijk na deze "toelichting" en sindsdien heeft de "aficion" van mijn vader tot zijn dood in december 1997 altijd pijnlijk tussen ons gestaan. Hij heeft me meermalen proberen over te halen om samen met hem een stierengevecht te bezoeken of er tenminste op tv of op het filmscherm naar te kijken, maar dat was dus altijd tevergeefs. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat mensen hulpeloze stieren in arena's aandeden, is er langzaam maar zeker een ruimer besef ontstaan dat we hoe dan ook goede redenen moeten hebben om dieren überhaupt iets aan te doen. Schoonheid en het tentoonspreiden van mannelijkheid vielen sindsdien bijvoorbeeld dus pertinent niet meer onder zulke goede redenen voor mij. Wel ben ik nog jaren vlees blijven eten, tot mijn 18e. Ook had ik me als tiener bij wijze van "spel" samen met andere kinderen zelf schuldig gemaakt aan het massaal afslachten van meikevers door ze in hun vlucht neer te meppen met een tennisracket. Ik weet nu nog hoe enorm schuldig ik me 's avonds voelde en naarstig maar vergeefs zocht naar rationalisaties voor mijn gedrag. In de tussentijd had ik al wel geweigerd om allerlei "exotische" diersoorten zoals kikkers of inktvis te eten. Omdat ik het niet nodig vond dat de lijst van eetbare wezens groter werd voor mij en juist een steeds groter wordende drang voelde om die lijst in te korten.
Een uitzending over de gewelddadige realiteit binnen de bio-industrie gaf, na een gesprekje met een klasgenote die vegetariër was, de doorslag voor mij om definitief geen vlees meer te willen eten. Het duurde echter nog ongeveer een jaar voordat dit echt consequent mogelijk werd bij ons thuis omdat mijn vader steeds erg dwarslag. Ook werd het me extra moeilijk gemaakt doordat ik bijna elke dag tempeh kreeg, een van de weinige vegetarische producten die ik zelfs nu nog nauwelijks lust.
Vanaf mijn 18e ben ik echter vegetariër en vanaf mijn 19e veganist. Sindsdien heb ik onder sociale druk nog een keer of tien "gezondigd" op feestjes, dat wil zeggen dat ik producten waarin zuivel verwerkt was heb gebruikt. Ook kocht ik vroeger nog wel eens rolletjes drop waarvan te verwachten was dat er gelatine in verwerkt was. Vlees heb ik echter nooit meer gegeten, al mijn halve leven lang (ik ben 36 nu ik dit schrijf). Mijn veganisme is ook consequenter en vanzelfsprekender dan ooit.
Inmiddels was mijn respect voor dieren al vanaf mijn 19e voor mij deel uit gaan maken van een ruimer respect voor individuen. Dit sluit voor mij aan bij het libertaire socialisme. Ik beschouw uitsluiten van dieren van individueel respect als speciësisme, d.w.z. het discrimineren op basis van diersoort. Bij mijn studie psychologie heb ik in dit kader samen met mijn broer Esteban Rivas een scriptie geschreven over bewustzijn bij dieren. Tegenwoordig uit mijn persoonlijke strijd tegen het speciësisme zich vooral in het schrijven van essays, met name voor het blad "Gezond Idee!" Ik hoop dat het steeds gewoner gevonden wordt om individuele dieren rechten toe te kennen en tegelijk steeds absurder om dieren op te offeren aan menselijk plezier of genot.

Terug naar persoonlijke verhalen.

Titus Rivas stelt dat veganisme een redelijke morele keuze is die als zodanig niets te maken heeft met extremisme. Rivas is de auteur van diverse boeken, waaronder "Onrechtvaardig diergebruik". Dit is een bundel gepubliceerde artikelen die allemaal vanuit dit perspectief geschreven zijn.
Titus publiceert regelmatig voor de Nederlandse Vereniging voor Veganisme, in het kwartaalblad genaamd Vega!, de opvolger van Gezond Idee!

Van Titus Rivas staan op deze site onder meer artikelen over:

Speciësistische humor over dieren

Hebben dieren een bewustzijn?

Hebben dieren veel te vertellen?

Zijn mensen superieur aan andere dieren?

Lief dier! Genegenheid in de dierenwereld

Het doden van jonge dieren voor de consumptie

De ontkenning van onrecht: existentiële angst als basis voor de miskenning van dierenleed

Blaming the victim

Boekbespreking van Sins of the flesh

Boekbespreking van Vrijheid als grondrecht voor dieren & Smoezen over diermisbruik

Jeanne d'Arc

Duende, flamenco en stierengevechten

Spiritualiteit en je inzetten voor dieren

De islam en dierethiek

Leidt links dierenrechtenactivisme tot terreur?

Wat is er 'extreem' aan veganisme?

Veganisten als pioniers van dierenemancipatie

Diervriendelijke zuivelconsumptie?

 
Auteur Titus Rivas
 

Deze pagina beschrijft één aspect van de invloed die de mens heeft op de kwaliteit van het leven van een dier. We willen bevorderen dat (ook in andere landen) het bewustzijn groeit dat vrijheid van belang is voor een dier.
Een dier is geen ding maar een wezen dat net als wij recht heeft op de kwaliteit van een natuurlijke manier van leven.

Wanneer u ons wilt steunen, leest u hier hoe u dat kunt doen.

U helpt ons door onze artikelen te verspreiden via de sociale media.
We reageren op de actualiteit via de homepage en dit blog.

Wilt u weten hoe u kunt bijdragen?

 

Ons privacy beleid

 
 
 
 
 

Er is meer ..............