Klik op het rode driehoekje () om de link te volgen naar het artikel.

Deze tekst is een gedeelte van het Contactblad "Relatie Mens en Dier" met toestemming overgenomen van de stichting Rechten Voor Al Wat Leeft.

  Onderwerpen:

CO2 bedwelming slachtvarkens
Ritueel slachten
Regeling Agressieve Dieren (RAD)
Boran

   

CO2-BEDWELMING SLACHTVARKENS
Al dikwijls schreven wij in ons contactblad over de bedwelming van slachtvarkens met CO2. O.a. bij de grootste varkensslachterij van Europa, VION in Boxtel, wordt deze methode toegepast. Wat de varkens ondergaan als de CO2 de cabine wordt ingespoten is niet te zien, want dit gebeurt enkele meters onder de grond, en er zijn geen inspectieluiken. (Met dit laatste worden de EU-regels overtreden, maar blijkbaar is er geen controleur die hierover valt...!). Wij weten echter al vele jaren dat dit voor de varkens een gruweldood is. Maar we konden het nooit met bewijzen staven, omdat in de slachterij alles onzichtbaar wordt gehouden.

Beelden
Afgelopen zomer is Dr. R. Hoenderken, expert op het gebied van bedwelming van slachtdieren, er echter in geslaagd video-beeldmateriaal van de Zwitserse Universiteit van Zürich in handen te krijgen van proeven uit 1976 en uit 1994 met varkens die met CO2 werden bedwelmd, en waarover destijds in Zwitserland veel commotie is ontstaan. Wij besloten dat er iets met dit beeldmateriaal moest worden gedaan, zodat het publiek het zou zien en de overheid er niet meer omheen kon. We vonden dat dit groots moest worden aangepakt. Op 2 september 2008 belegden wij een bijeenkomst met St. Varkens in Nood, St. Wakker Dier en Rechten voor al wat leeft om samen met Dr. Hoenderken de beelden te bekijken en de mogelijkheden te bespreken.

Ook al wisten we ongeveer wat ons te wachten stond, toch waren de videobeelden ronduit schokkend. Wat Dr. Hoenderken altijd al had gezegd, bleek duidelijk uit deze beelden en uit de begeleidende dissertaties van de Zwitserse onderzoekers J. Cantieni (1976) en M. Kull (1994). CO2-bedwelming gaat inderdaad gepaard met een heftige excitatiefase (= doodsangst en stress) door slijmvliesirritatie en ademnood.
De eerste opname uit 1976 liet het volgende zien: Varkens krijgen meerdere dagen het lekkerste eten geserveerd in een plexiglazen afgesloten ruimte met schuine klapdeur, totdat de ruimte door de varkens geassocieerd wordt met eten. De dieren rennen elke keer enthousiast de ruimte in waarna de klapdeur dichtvalt. Vervolgens wordt de ruimte, die enkele dagen functioneerde als eetkamer, gevuld met meer dan 70% CO2. Zoals gewoonlijk rennen de varkens naar binnen, maar raken vrijwel direct in een toestand van extreme stress: ze deinzen terug, kijken angstig om zich heen en proberen te vluchten. Ze hijgen, springen, vallen om of zakken door de poten, komen weer op, krijsen en slaan zichzelf tegen de wanden aan. Ook lijken de dieren in het begin bewust hun adem in te houden, alsof ze met de kop onder water worden gehouden. De meeste van deze varkens wilden de ruimte niet nog een tweede keer ingaan, al kregen ze drie dagen geen eten en stond het lekkerste eten in de ruimte voor hen klaar. De paar dappersten, na drie dagen gedreven door de honger, probeerden het nog eens maar kwamen gauw weer terug na een tweede confrontatie met CO2.

De proef van Dr. Martin Kull (in 1994) was vergelijkbaar met de situatie in het slachthuis, waar de CO2-concentratie langzaam wordt opgevoerd tot boven de 80%. Te zien is dat bij 80% CO2 de varkens sneller bewusteloos zijn dan bij 70%, echter de excitatiefase is ook hier zeer heftig. M.b.v. een halsband die elektrische schokjes kan geven werd gekeken hoe lang de varkens bij bewustzijn waren. Dit duurde circa 20 seconden. Het moment waarop de excitatiefase het ernstigst is wordt door de varkens bij volledig bewustzijn meegemaakt. Dr. Kull spreekt in zijn onderzoek over een 'black box'. Niemand ziet wat er gebeurt en het kan het daglicht niet verdragen.

Regelgeving
Art. 3 van "Besluit doden van dieren" luidt als volgt: "Bij het verplaatsen, onderbrengen, fixeren, bedwelmen, slachten of doden wordt de dieren elke vermijdbare opwinding of pijn of elk vermijdbaar lijden bespaard." In art. 5 wordt alleen een bedwelmingsmethode toegestaan "die zonder onaanvaardbare opwinding of pijn leidt tot bewusteloosheid, gevolgd door een dodingshandeling die leidt tot de dood vóórdat de bewusteloosheid is geweken".
Het mag duidelijk zijn, dat met de CO2-bedwelming bovenstaand besluit grof wordt overtreden. Reeds eind 1978 heeft Dr. Hoenderken zélf in het bijzijn van de toenmalige Veterinaire Dienst en de Inspectie een experiment gedaan waarbij een varken met CO2 werd bedwelmd, met het gevolg dat in 1979 deze methode in Nederland werd verboden. Helaas werd het verbod circa 20 jaar later weer opgeheven toen de Vleeskeuringswet werd ingetrokken en de EU-regelgeving van kracht werd.
Dr. Kull (1994) concludeert dan ook dat de regelgeving over het doden van dieren en de toepassing van CO2-bedwelming in de slachthuizen het best verwoord kan worden met "Ad Absurdum".

Het kan anders
Toevoeging van zuurstof (O2) aan de CO2 zou de excitatie en de stress van de varkens in hun laatste ogenblikken grotendeels opheffen. Dat was in 1963 al bekend! En in 1993 werd dit nog eens door nieuw onderzoek bevestigd. Desondanks vindt men het nog steeds niet nodig om de wet- en regelgeving te veranderen en de bedwelmingsapparatuur aan te passen. Uitgaande van de gedachte "Wat niet weet wat niet deert" houdt men liever járenlang het gruwelijke schouwspel verborgen dan een verbetering voor de dieren aan te brengen.

Campagne
Er worden momenteel plannen uitgewerkt om publiek en overheid te confronteren met de realiteit van de CO2-bedwelming. Zo zal er om te beginnen circa begin januari een t.v.-uitzending komen waar de beelden zullen worden vertoond, mét deskundige toelichting. Houdt u de actualiteitenrubrieken vanaf Nieuwjaar in de gaten (Eén Vandaag, Nova, etc.) Maar er staan nog meer activiteiten op het programma. In het volgende contactblad hopen we u meer te kunnen melden.

   

RITUEEL SLACHTEN
In ons vorige contactblad hebt u kunnen lezen wat wij aan minister Verburg van LNV hebben geschreven over het zoveelste onderzoek dat momenteel plaatsvindt naar de "welzijns"aspecten van het onbedwelmd ritueel slachten. Wij vroegen hierin aan de ­minister wat de meerwaarde van dit onderzoek was boven alle onderzoeken die al eerder in binnen- en buitenland over het ritueel slachten zijn gedaan. Het nietszeggende antwoord op onze brief hebt u eveneens kunnen lezen.

Geheim rapport
Kort na deze briefwisseling deden wij een onthutsende ontdekking: Op internet vonden wij op Kennislink.nl een artikel getiteld: "Halal, shechita en welzijn" van Rinze Benedictus uit 2002. Van het hoofdstukje "Godsdienst versus welzijn" uit genoemd artikel citeren wij het volgende gedeelte:
"Ritueel slachten is een beladen onderwerp. Uiteindelijk komt het neer op een afweging tussen het welzijn van het dier en de vrijheid van godsdienst. Stellingname vóór het dier lijkt dan op een stem tégen de godsdienst - de joodse of de islamitische, in dit geval. En die stem wil niemand al te hard laten klinken in de multiculturele samenleving, zoals blijkt uit een rapport dat bij ID-Lelystad (nieuwe naam: Animal Science Group, afgekort ASG - red.) in een la ligt. ID-Lelystad heeft in opdracht van de regering een rapport geschreven waarin het welzijn van ritueel geslachte dieren wordt vergeleken met regulier (dus bedwelmd - red.) geslachte dieren. Gezien de bestaande wetenschappelijke literatuur moet de conclusie wel zijn dat ritueel geslachte dieren wat betreft welzijn slechter af zijn. ID-Lelystad mag het rapport om politieke redenen echter niet naar buiten ­brengen. Opsteller van het rapport is dierenarts dr. Bert Lambooij van het Instituut Dierhouderij en Diergezondheid, hij is gespecialiseerd in het slachten van dieren. Over de aanleiding voor het rapport zegt hij: "Er waren problemen, meer kan ik er niet over zeggen."
(Tot zover het citaat van een artikel uit 2002, van zes jaar geleden dus!)

Onacceptabel
U zult het met ons eens zijn dat het ónacceptabel is dat een onderzoeksrapport zés jaar lang geheim gehouden wordt. Op 30 september jl. hebben wij minister Verburg hierover dan ook als volgt aangeschreven:

"Op 14 juni 2008 ontving u van ons een schrijven waarin wij u vroegen wat de meerwaarde was van het thans lopende ASG-onderzoek (door dierenarts Dr. B. Lambooij) naar het onbedwelmd ritueel slachten boven de zeer vele reeds bestaande andere onderzoeksrapporten over dit onderwerp. Een aantal van deze rapporten die wij in ons bezit hebben noemden wij in onze brief.
In uw antwoordschrijven van 29 juli 2008 lazen wij o.a.: "Het is daarom van belang om een goed beeld te hebben van de sterke en minder sterke punten inzake het dierenwelzijn tijdens het gehele proces van aanvoer tot en met het doden. Het inzichtelijk hebben van resultaten van recente onderzoeken vormt hierbij een essentieel onderdeel."

Wat schetst onze verbazing toen wij op internet een artikel tegenkwamen op Kennislink.nl, waarin wij lazen dat er in 2002 ook reeds een rapport was uitgekomen (eveneens opgesteld door Dr. B. Lambooij), welk rapport echter om politieke redenen niet door ID-Lelystad naar buiten mag worden gebracht, en dus ergens in een la is verdwenen.
Het is ons niet duidelijk waarom naast alle onderzoeken die het ministerie momenteel laat uitvoeren naar de diverse slachtmethoden dan ook het ritueel slachten weer moest worden onderzocht, terwijl er al zes jaar een "geheim" rapport in de la ligt. In uw antwoordschrijven lezen wij over een "literatuurstudie" die thans zou worden uitgevoerd.
Voor zover wij hebben begrepen vindt er momenteel alleen overleg plaats met de betrokken religieuze organisaties. Doel van dit overleg schijnt te zijn er achter te komen hoe deze organisaties over een bedwelming denken. Wel, zo'n overleg lijkt ons verspilde moeite, tijd en geld, immers: zolang een bedwelming niet dwingend wordt voorgeschreven maar uiteindelijk aan de vrije wil van de religieuze organisaties wordt overgelaten, zullen deze er nooit in toestemmen, zo heeft jarenlange ervaring met betrekking tot dit onderwerp ons geleerd, al was het maar om de kosten van elektrische bedwelmingsapparatuur uit te sparen.... Bovendien vragen wij ons af of dit overleg behalve op basis van de door u genoemde literatuurstudie ook op basis van het "geheime" rapport uit 2002 wordt gevoerd! Sowieso vinden wij het een zéér kwalijke zaak, dat men een rapport zes jaar in de kast laat liggen en er nog steeds niets mee heeft gedaan en dat de onderzoeker er volgens het Kennislink-artikel ook niets over mag zeggen! En ondertussen gaat het maar door, het gruwelijk lijden van vele duizenden dieren in hun laatste ogenblikken......

Het moet ons toch echt van het hart dat wij ons na het lezen van bijgaand Kennislink-artikel behoorlijk voor de gek gehouden voelen! De overheid wil graag het vertrouwen hebben van het volk, maar dat kan alleen als de overheid meer transparant opereert, en niet zaken achterhoudt d.m.v. spreekverboden, het eindeloos oprekken van de zaak door steeds weer nieuwe onderzoeken en studies, terwijl alles al vele decennia lang bekend is etc.! Ook menen wij dat de Nederlandse Staatsburgers als belastingbetalers het recht hebben ­kennis te kunnen nemen van onderzoeksresultaten die met behulp van hùn belasting­gelden tot stand zijn gekomen!
Wij verwachten dan ook dat het betreffende onderzoeksrapport uit 2002 zo spoedig ­mogelijk, doch uiterlijk binnen 14 dagen, alsnog naar buiten zal worden gebracht, en dat de literatuurstudie die u noemde in uw antwoordschrijven, direct na het gereedkomen ­daarvan zal worden gepubliceerd zodat de samenleving straks kan weten waárop de komende besluiten inzake het rituele slachten zijn gebaseerd. Als belanghebbende ver­zoeken wij u vriendelijk ons van beide studies zo spoedig mogelijk een kopie toe te zenden.
Tevens zouden wij gaarne zeér spoedig uw reactie op dit schrijven ontvangen!"

Tot zover ons schrijven, waarvan wij een kopie aan alle leden en plaatsvervangende leden van de Vaste Commissie voor Landbouw in de Tweede Kamer stuurden. Uiteraard zonden wij zowel naar de minister als aan de Commissieleden een kopie van het Kennislink-artikel mee.
Het zal u niet verbazen dat wij tot op heden nog steeds geen antwoord op onze brief hebben ontvangen. Wij hebben dan ook op 19 november jl. een klacht naar het ministerie gestuurd over het feit dat wij na de voorgeschreven termijn van zes weken nog steeds geen antwoord van de minister hebben ontvangen. Als op deze klacht na zes weken ook geen reactie komt, zullen wij weer de hulp van de Nationale Ombudsman inroepen.

Hulp van de Partij voor de Dieren
Tijdens een procedure-vergadering van de Vaste Commissie Landbouw in de Tweede Kamer heeft de Partij voor de Dieren het bewuste geheime rapport, waarvan niet alleen deze partij maar ook alle leden van de Vaste Landbouwcommissie door ons in kennis waren gesteld, ter sprake gebracht, en besloten werd dat door de gehele Vaste Commissie Landbouw gezamenlijk een verzoek naar de minister zou worden gestuurd. om inzage en openbaarmaking van dit geheime rapport. Wij zijn zeér benieuwd wat hier gaat uitkomen!

   

REGELING AGRESSIEVE DIEREN (RAD)
In het okotobernummer van ons contactblad schreven wij over de nieuwe Regeling Agressieve Dieren die Minister Verburg m.i.v. 1-1-2009 wilde laten ingaan. Dank aan allen die hun digitale handtekening hebben gezet onder onze petitie op www.axci.nl tegen deze nieuwe regeling. Mede dankzij u hebben wij nu circa 17.500 handtekeningen van mensen die zich mét ons erg bezorgd maken over de voor alle honden zeér bedreigende nieuwe Regeling Agressieve Dieren!

Natuurlijk zijn wij ook blij dat de oude RAD-regeling is afgeschaft. Alle pitbulls en pitbull-achtigen werden alleen op grond van ras en uiterlijk in beslag genomen en gedood, ook al hadden ze nog nooit iemand gebeten of bedreigd. Maar het nieuwe voorstel van de minister was eigenlijk nóg bedreigender voor alle honden.

Resultaten
Onze protesten (en met 'onze' bedoelen we dan die van de drie samenwerkende organisaties Comité Dierennoodhulp, Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren en Rechten voor al wat leeft) leidden er eerst toe dat de plannen van de minister enigszins werden afgezwakt. Noemde zij eerst volkomen natuurlijke gedragingen van honden als grommen, lip optrekken en verstijven reeds genoeg om een hond in beslag te laten nemen en vervolgens te laten testen, nu noemde zij "ónnatuurlijk agressief gedrag" als reden een hond op te pakken, ook als het dier niemand had gebeten. Vraag was echter: Wat is onnatuurlijk agressief gedrag? En wie bepaalt dat? In de praktijk zal de politie daarover moeten oordelen als iemand aangifte komt doen dat hij/zij zich bedreigd heeft gevoeld door een bepaalde hond. In hoeverre is de politie echter in staat te beoordelen of het gedrag van een hond jegens de aangever echt "ónnatuurlijk agressief" was? Bovendien heeft de politie er niet bijgestaan en moet hij afgaan op het verhaal van de aangever! En wie zegt of deze het verhaal niet heeft verzonnen of enorm heeft aangedikt omdat hij gewoon een hekel aan honden heeft, of misschien ruzie heeft met zijn buurman, op wie hij via diens hond wraak wil nemen? Wie zal zeggen of de aangever de hond niet eerst zelf heeft uitgedaagd? En wie beoordeelt of het gedrag van de hond voortkomt uit vroegere trauma's, opgelopen door mishandeling of verwaarlozing in het verleden bij een vorige "baas"? Of dat de hond misschien zijn baas wilde beschermen vanwege agressief gedrag van de aangever? Ook bleef de minister bij haar plan dat de inbeslaggenomen hond moest worden gedood als hij niet goed door de test kwam..

Op 12 december jl. kwam echter het verheugende bericht dat de minister afzag van een nieuwe RAD-regeling! Zij vindt dat er voor gemeenten eigenlijk al voldoende ­middelen beschikbaar zijn voor het wegens agressief gedrag aanpakken van honden en hun eigenaren.

Nog lang niet tevreden
Natuurlijk zijn wij blij met dit behaalde succes! Minder blij zijn wij echter met het feit dat de minister nog altijd verzaakt de oorzaken van het probleem aan te pakken, welke ­liggen bij de eigenaren en de fokkers. Bovendien wordt er thans door gemeenten een sterk ­verschillend en willekeurig beleid gevoerd. Honden kunnen in sommige gemeenten al voor een licht ­bijtincident ter dood veroordeeld worden. Dat vinden wij niet acceptabel. Ook op een aantal andere punten hebben wij nog grote bezwaren, zoals over de wijze waarop de 80 pitbulls worden getest (zie verder bij 'Slachtoffers van de oude RAD'), de inbeslagname, waar honden weken-, soms maandenlang volkomen geïsoleerd zitten opgesloten en daardoor ernstig getraumatiseerd raken, de wijze van testen, en de manier waarop burgemeesters, Openbaar Ministerie en Justitie dikwijls tegen honden aankijken, door hen te beschouwen én te behandelen als een ding, een voorwerp, en de intrinsieke waarde, die hen nota bene in de Gezondheids- en Welzijnswet voor Dieren en het Verdrag van Lissabon (2008) wordt toegekend, volkomen te ontkennen.

Juridisch is een dier slechts een voorwerp
In het recht bestaan alleen maar personen en zaken. Een dier is geen persoon, dus is het een zaak, een ding. Hóe er in sommige dierenwetten ook gesproken wordt van "intrinsieke waarde van het dier" (= een waarde in zichzelf, buiten de nutswaarde voor de mens om), juridisch blijft het dier slechts "een ding". (Vandaar dat in de praktijk ook met dieren wordt omgesprongen alsof het dingen zijn, m.n. in de bio-industrie.) Dat dieren "dingen" zijn werd onlangs nog eens uitgesproken door een rechter in Breda, die moest beslissen over het lot van Boran, een tweejarige Rottweiler, die al circa 3 maanden daarvoor in beslag was genomen vanwege een licht bijtincident, doordat hij ergens van schrok. Leest u op pag. 7 en 8 het verhaal over Boran die, ook in pers en media, het boegbeeld is geworden van onze anti-RAD-campagne. Ook de pitbull Ruby (zie hieronder bij "Slachtoffers van de oude RAD") werd door een Amsterdamse officier van justitie als "een voorwerp" aangeduid.

Slachtoffers van de oude RAD
Duizenden pitbulls zijn op grond van de oude RAD gedood. De meeste daarvan hadden niets misdaan, behalve dat zij als pitbull waren geboren. Toen de oude RAD werd opgeheven (in juni 2008) was er nog een grote groep pitbulls die al sinds lange tijd in beslaggenomen was, wachtend op het moment dat ze zouden worden gedood. Na juni 2008 werd een deel van de honden teruggegeven aan de eigenaar. De honden die ook vanwege een bijtincident daar zaten of afwijkend gedrag vertoonden door opgelopen trauma's (vanwege de maandenlange inbeslagname) moesten eerst een risico-assessment (een nieuwe, door de minister ontwikkelde gedragstest) afleggen, waarvan over anderhalf à twee jaar pas kan worden gezegd of deze test juist is. Toch is in oktober 2008 al begonnen met het testen van deze honden d.m.v. een dus nog niet eens goedgekeurde test. De helft van die 80 pitbulls heeft nooit gebeten, maar dreigen nu op hun afwijkende gedrag, veroorzaakt door de lange inbeslagname vanwege de oude RAD, afgerekend te worden! Immers, na een negatieve uitslag van de test worden deze honden alsnog gedood. Eén van deze 80 pitbulls is Ruby. Ruby zit al elf maanden vast en is door de inbeslagname ook getraumatiseerd en onbenaderbaar geworden. Het verzoek van de eigenaar om Ruby te mogen bezoeken werd afgewezen, omdat een hond als "voorwerp" wordt gezien, en een "voorwerp" mag je niet bezoeken. Wij zetten ons inmiddels ook voor Ruby in. Deze hond staat voor ons symbool voor de groep van 80 pitbulls. Ook Ruby is in afwachting van het risico-assessment, maar is door haar opgelopen trauma's vrijwel kansloos. Het is een schande dat deze dieren in deze situatie, vanuit een maandenlange isolatie, getest gaan worden. Zij zouden eerst rust en aandacht moeten krijgen. Daarom hebben wij de minister dringend gevraagd deze honden een eerlijke kans van slagen te geven, waarna ze eindelijk weer terug kunnen naar huis, zo nodig mét een muilkorf- en aanlijngebod.

Aanbieden petitie
Ook al is een nieuwe RAD-regeling nu van de baan, toch hebben we op 16 december 2008 aan de Vaste Commissie voor LNV een boek met reacties van de ondertekenaars van de petitie aangeboden. En zowel aan de Minister van LNV als aan de Vaste Commissie van LNV hebben we door Martin Gaus een korte film laten vertonen waarin te zien was hoe een door de inbeslagname en daarop volgende sociale isolatie zwaar getraumatiseerde hond na enkele weken rust en therapie in een Hondenschool weer helemaal opleeft en tenslotte voor een gedragstest slaagt. Op 17 december hebben drie honden onze petitie namens 17.500 ondertekenaars aangeboden aan Minister Verburg, in de hoop dat op de punten waar we nog lang niet tevreden zijn een verbetering mag komen, en dat onze voorstellen, waaronder die tot een verplichte opvoedcursus voor hondeneigenaren, en afschaffing van de traumatiserende eenzame opsluiting van honden zullen worden overgenomen.

Testprocedure
Wij zijn niet tegen het testen van echt agressieve honden. Maar wat wij in de procedure veranderd zouden willen zien is :

  1. De hond zou vanuit zijn huiselijke situatie getest moeten worden en niet vanuit een traumatiserende isolatie.
  2. De eigenaar zou bij de test betrokken moeten worden; veel honden ervaren het als bedreigend als zij door enkel vreemden in allerlei ongewone situaties worden gebracht en reageren daar niet goed op.
  3. Op een negatieve testuitslag zou niet de doodstraf moeten staan, maar er zou getracht moeten worden via gedragstherapie (voor hond én eigenaar) de hond een beter gedrag aan te leren, en zo nodig zou een muilkorf- en aanlijngebod kunnen worden opgelegd. Indien de fout bij de eigenaar ligt omdat deze niet goed met de hond kan omgaan zou de hond herplaatst dienen te worden.

Heel veel dank!
Een speciaal woord van dank, met een groót compliment, willen we richten aan Sandra van de Werd van het Comité Dierennoodhulp, die op zo'n voortreffelijke, voortvarende en succesvolle wijze de anti-RAD-campagne, mede namens de Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren en Rechten voor al wat leeft, voert! Bergen werk heeft zij al verzet: vele persberichten verzonden, contacten onderhouden met de media, optreden in radio- en t.v.-uitzendingen, contact leggen met Martin Gaus en diens echtgenote, die inmiddels zeer betrokken zijn geraakt bij onze campagne! Veel dank dus ook aan de familie Gaus, die zoveel belangeloze inzet heeft getoond, en ook voor de toekomst hulp voor honden met trauma's door de inbeslagname heeft toegezegd!

   

BORAN
Door onze gezamenlijke protestcampagne tegen de nieuwe RAD vroeg de eigenaar van de twee-jarige Rottweiler Boran ons om hulp. Boran zat toen al acht weken geïsoleerd in een kennel van Justitie nadat hij met veel tam-tam (acht politie-mensen!!) in beslag genomen was na een licht bijtincident door een schrikreactie. Door het lang geïsoleerd gevangen zitten reageerde Boran angstig agressief op een vreemde gedragskundige. Hierom adviseerde deze, ondanks dat Boran slaagde voor het enige testonderdeel dat bij hem werd afgenomen, Boran te doden. Richard, zijn vrouw Jolanda en de 9-jarige Amber mochten al die tijd, ondanks herhaalde verzoeken, niets over Boran vernemen, zelfs niet over zijn verblijfplaats. Wij besloten dit gezin te steunen in hun protest. Het testverslag stuurden wij naar enkele hondengedragsdeskundigen waaronder Martin Gaus. Zij verklaarden dat de test bij Boran zeer ónprofessioneel afgenomen was, en dat het advies Boran te doden volkomen ongefundeerd was. In een klaagschrift verzochten wij de rechtbank Boran per direct terug te plaatsen naar zijn eigenaar en de hond een aanlijn- en muilkorfgebod op te leggen in afwachting van een nieuw af te leggen gedragstest. Dit stuurden we ook naar de pers.
Er is de afgelopen maanden daardoor veel publiciteit rondom Boran geweest. Richard sloot zich meerdere malen op in een hondenbench voor de rechtbank te Breda; Amber stuurde brieven naar de koningin en naar Prinses Maxima, en protesteerde met klasgenootjes voor de rechtbank. Wij steunden deze acties met advies en persberichten en verklaarden ons hierin solidair. Ook de Vaste Commissie van Landbouw en Minister Verburg brachten we op de hoogte van de schrijnende situatie van Boran en zijn familie.

Tijdens de zitting waar de klaagschriften werden behandeld stelde de rechter luid en ­duidelijk vast "dat strafrechtelijk gezien een hond een zaak is". In de beschikking die daarop volgde bleek dat de rechtbank toch twijfelde aan de afgenomen test en de ­conclusie. Boran zou daarom als eén van de eerste honden getest gaan worden op de Faculteit Diergeneeskunde te Utrecht door onderzoeker Matthijs Schilder d.m.v. het risico-assessment van Minister Verburg. Het verzoek van Richard en zijn advocaat tijdens de zitting om Boran eerst thuis tot rust te laten komen alvorens hem te testen werd niet gehonoreerd. Na drie maanden inbeslagname zou de familie eindelijk Boran terugzien in Utrecht waar onderzoeker Schilder Boran zou testen. Groot was echter hun teleurstelling toen ze aldaar te horen kregen dat Boran er niet was! De hond zou niet transporteerbaar zijn omdat hij niet benaderbaar was. De heer Schilder is toen zelf naar Boran in Breda afgereisd, zónder de eigenaren, maar Boran was ook voor hém niet benaderbaar en kon dus niet worden getest. Waanzinnig om een hond in deze toestand te willen testen! De zaak zat in een impasse en Boran leek afgerekend te worden op zijn door de inbeslagname opgelopen trauma.

Wij hebben daarom Martin Gaus gevraagd of hij bereid was de inbeslagname van Boran op zijn terrein te willen voortzetten, zodat Boran bij de familie Gaus tot rust kon komen en therapie kon krijgen om te herstellen. De familie Gaus was hiertoe bereid, en Gaus schreef een uitstekende brief naar de rechtbank met het verzoek Boran bij hem tot rust te laten komen vóór de test. De rechtbank besliste dat het oordeel van onderzoeker Schilder hierover bepalend was. Ook de heer Schilder vond dit voor Boran beter en ging onder voorwaarden akkoord met het plan. Zo kwam Boran na vier maanden gevangenschap bij de familie Gaus waar hij eindelijk ook zijn baasjes weer kon ontmoeten. Het weerzien was ontroerend!
Bij Martin en Helly Gaus werd Boran liefdevol in huis ­opgenomen. Na ruim twee weken aandacht en therapie bij de familie Gaus werd Boran door de heer Schilder getest en..... hij slaagde!. Het advies van Schilder aan de rechtbank was: Boran mag naar huis met muilkorf- en aanlijngebod. De rechtbank nam op 28 november jl. dit advies over. Toch mocht Boran pas twee weken na de uitspraak van de rechter echt naar huis, omdat de Officier van Justitie de mogelijkheid moest hebben in hoger beroep te gaan tegen het oordeel van de rechter.Gelukkig mocht hij in de tussentijd bij de familie Gaus logeren, waar zijn baasjes hem regelmatig mochten bezoeken. Wilt u meer lezen over Boran, kijkt u dan op www.comitedierennoodhulp.nl.

Voor ons staat Boran als geval niet op zichzelf. Het laat zien hoe het OM met baas en hond kan omspringen en wat veel meer honden vanaf januari kan overkomen als de nieuwe RAD doorgaat.Ook laat het zien wat er mis kan gaan door de inbeslagname, en dat een hond in deze traumatische toestand te testen ónrechtvaardig is. Inmiddels is Boran niet meer de enige hond die bij ons is aangemeld, maar dreigen ook Ruby en Rocko gedood te worden. Over Ruby hebt u hiervóór kunnen lezen. Rocko werd door de rechter verbeurd verklaard omdat hij 's nachts in de tuin blafte en zijn erf bewaakte.