Op deze pagina huidige acties en recente acties. Voor eerdere acties, zie het nieuwsarchief.

Nederlandse en Belgische dolfijnenvrienden al 12 dagen vast in Japanse gevangenis
Het gaat slecht met de Belgische Kirsten 2 november 2017

De Nederlandse Peter Janssen (32) en de Belgische Kirsten de Kimpe (23) en Clay (22) zitten al 12 dagen opgesloten in een Japanse gevangenis. Zij zijn gearresteerd nadat twee van hen op 22 oktober 2017 een vreedzame protestactie uitvoerden in het dolfinarium Park Adventure World in Shirahama vanwege de wreedheden die Japan tegen dolfijnen begaat. Peter en Kirsten zijn toen tijdens een dolfijnenshow in het water gesprongen en hebben al watertrappelend spandoeken omhoog gehouden tegen de brute vrijheidsberoving van en moord op de dolfijnen. Via een contact in Japan weten we nu dat zij alle drie in een andere gevangenis in Japan zitten: Peter zit vast in Gobo, Clay in Wakayama en Kirsten in Tanabe. Met de Belgische Kirsten (23) gaat het zorgelijk slecht: zij heeft al die tijd niets gegeten omdat het eten wat zij krijgt niet veganistisch is. Ook is ze erg bang en roept voortdurend om hulp. Gisteren hebben zij voor het eerst contact gekregen met een advocaat. Buitenlandse zaken in Nederland spant zich tot nu toe niet in om ook maar iets voor haar Nederlandse onderdaan te doen. Omdat wij ons grote zorgen maken over hun lot en hoe het met Kirsten, Peter en Clay gaat, zijn wij een facebookpagina gestart met inzamelingsactie voor de advocaatkosten en een e-mailactie gericht aan de Japanse ambassades in België en Nederland met daarin het dringende verzoek om Peter, Kirsten en Clay onmiddellijk uit de gevangenis vrij te laten en naar huis te laten keren. Mensen die zich op een vreedzame wijze inzetten voor het welzijn van dieren horen niet thuis in een gevangenis. De e-mail actie wordt ondersteund door: Hans Bouma, Comite Dierennoodhulp, de Vissenbescherming, Sea First Foundation, Een DIER Een VRIEND, stichting Dierennood, Rechten voor al wat leeft, Save the Oceon en GAIA.

Actie in Taiji tegen dolfijnenvangst

Waarom voerden zij actie in Japan?
In Japan mogen vissers jaarlijks van september tot maart dolfijnen samendrijven in netten, om ze door te verkopen aan dolfinariums of om ze te slachten. In en rond de Japanse baai Taiji worden in die periode duizenden dolfijnen massaal door vissers bijeen gebracht. Als de dolfijnen opgesloten zitten in de baai zoeken een aantal dolfijnentrainers tussen deze dieren díe dolfijnen uit waarvan zij denken dat die goed te trainen zijn en dus goed dienst kunnen doen ter attractie bij dolfinariums wereldwijd. Een goedgetrainde dolfijn kan tot 115.000 euro opbrengen. Deze ‘uitverkorenen’ worden gevangen, gescheiden van familie en getransporteerd naar verschillende dolfinariums om daar de rest van hun leven door te brengen in kleine bassins om trucjes te doen om aan eten te komen… puur ter vermaak. De jongere dieren, ongeschikt om getraind te worden en te licht voor de slacht om onderdeel uit te maken van het vlees quota, worden terug naar zee gejaagd waar een groot gedeelte het zonder ouders niet zal overleven. De rest van de dieren wordt op gruwelijke wijze afgeslacht. Het vlees van de afgeslachte dieren wordt als voedsel voor mens en dier gebruikt. De baai in Taiji, ook wel de baai des doods genoemd, kleurt dan rood van het bloed. Over deze bloederige praktijken in de baai van Taiji is in 2009 de documentaire The Cove gemaakt, zie: https://www.youtube.com/watch?v=aESBZIBdJI0. De documentaire zorgde voor wereldwijde verontwaardiging, maar toch gaan de wreedheden tegen de dolfijnen nog gewoon door.

Wat betekent opsluiting in een Japanse gevangenis?
Het Japanse rechtssysteem is heel anders dan het Nederlandse, zo moet je in Japan je onschuld bewijzen en kan het weken duren voordat je contact krijgt met iemand van de Nederlandse ambassade of een advocaat. Bekend is dat Japan niet gesteld is op dierenvrienden die voor dolfijnen opkomen. Niet zo lang geleden is er in Japan een nieuwe wet aangenomen waardoor actievoerders als terrorist kunnen worden bestempeld. Dierenvrienden die eerder maandenlang gevangen zaten in Japan, zoals bijvoorbeeld Erwin Vermeulen, mochten al die tijd geen contact hebben met vrienden en familie en ook brieven waren niet toegestaan. Afleiding was er niet, de cel was koud en als veganist kregen zij enkel rijst te eten. In het geval van Kirsten, krijgt zij dus zelfs dat niet te eten! Bekend is dat de pro deo advocaten van de Japanse overheid zich over het algemeen weinig inspannen voor de gevangenen. Een betaalde advocaat is daarom voor deze drie gevangen dierenvrienden noodzaak.

Foto en filmpje van de protestactie zijn vrij voor gebruik

Aan de eerwaarde heer Pastoor C.J.G. Pikkemaat
van de Heilige Pancratiusparochie
Grotestraat 64
7651 CK TUBBERGEN

Alkmaar, 9 oktober 2017

Eerwaarde Pastoor Pikkemaat,

Wij vernamen uit de Twentse Courant dat u op 5 november 2017 een Sint-Hubertusviering zult houden in de Pancratiuskerk te Geesteren. “Uit respect voor de schepping”, kopt de krant boven het bericht. Wij lazen dat u op dit idee gebracht werd door een lid van een jachthoornblazersgroep. Tijdens een Hubertusviering “wordt gebeden voor het zorgzaam omgaan met natuur en dieren. Dat komt overeen met waar de katholieke kerk voor staat”, lezen we.

Wij zijn zo vrij u hierbij de mening van ons en van zeer velen mét ons onder de aandacht te brengen:

Ten eerste constateren wij dat de uitleg van de Sint-Hubertuslegende, waarin de Sint-Hubertusmis haar oorsprong vindt, niet klopt. De legende vertelt immers dat Hubertus tijdens de jacht een lichtend kruis zag tussen het gewei van het hert dat hij wilde schieten. Bij het zien van dat kruis besloot hij niet te schieten, omdat hij begreep dat dit kruis, het symbool van de lijdende Christus, nu symbool stond voor het lijden van de dieren die door o.a. Hubertus waren omgebracht. Hubertus heeft daarna nooit meer gejaagd! O.a. voor dit feit is hij immers heilig verklaard? Hoe kan hij dan nu nog steeds gevierd worden als de patroonheilige van de jacht?!

Wij legden deze kwestie voor aan Prof. Dr. Johan De Tavernier, Vice-decaan voor Onderwijs aan de Faculteit Theologie en Religiewetenschappen van de Katholieke Universiteit te Leuven. Hij schreef ons o.a. het volgende: “U hebt volkomen gelijk wat uw visie over het benoemen van St. Hubertus tot patroonheilige van de jacht betreft. Dat is inderdaad een historische anomalie (onregelmatigheid).   Verder schrijft Prof. De Tavernier: “U beschrijft ook op een goede manier de ambiguïteit (dubbelzinnigheid) van de argumenten die ‘diervriendelijke’ jagers inroepen ter legitimatie van hun praktijken.”

Wat deze praktijken betreft: wij weten niet of u zich eerder hebt verdiept in de jagerspraktijken, maar die stroken nu niet bepaald met ‘respect voor de schepping’ en ‘zorgzaam omgaan met natuur en dieren’! In tegendeel: veel dieren worden niet direct doodgeschoten, maar aangeschoten, en liggen vaak uren te creperen voor ze dood zijn, of door de jachthond tussen de tanden naar de jager gebracht die ze tegen een boom doodslaat. Jagers zullen dit tegen u ontkennen, maar wij hebben dit met eigen ogen gezien.

Ook vragen wij ons af of u kennis hebt van de ecologische aspecten van de jacht en wat eigenlijk het nut van de jacht is. Jagers vertellen ons al jaar en dag dat de jacht noodzakelijk is om allerlei redenen, en helaas zeggen de overheidsinstanties dat ook. Het hobby-jagen is namelijk tot in alle geledingen van de maatschappij doorgedrongen, ook in overheidsinstanties. Daardoor is de hobbyjacht ook wettelijk toegestaan. Maar dat jacht geenszins noodzakelijk is bewijst wel de openhartige uitspraak van Geert Groot-Bruinderink, zélf jager en tot enkele jaren geleden werkzaam als ecoloog bij Alterra – Wageningen UR: “Jagen dient geen nut, en is er uitsluitend voor het plezier van de jager.” Dit stond in de Volkskrant van 6 december 2014. Uiteraard kwamen daar felle reacties van de jagers op, want die vonden het natuurlijk niet fijn dat hun ‘nuttige en noodzakelijke’ werk zó te kijk werd gezet. Maar jager Groot-Bruinderink had gelijk. Alle jacht is hobbyjacht! (Een jagersterm hiervoor is: “Voor het genot van het schot”.) Het argument dat de wildstand zo nodig op peil moet worden gehouden door beheer (= afschot) gaat niet op, want populaties groeien in versneld tempo weer aan tot de oorspronkelijke grootte, en soms zelfs nog groter! Voor het afschieten om gewassen te beschermen geldt hetzelfde. Het heeft absoluut geen enkele zin, en veroorzaakt alleen maar een grote hoeveelheid dierenleed…!

Naar onze mening is de Sint-Hubertusmis een folklore. Nu hebben wij niets tegen folklore, behálve als het een soort hobby propageert die leed van mens of dier of een aanslag op de natuur betekent. Wij begrijpen niet dat de R.K. Kerk zo halsstarrig vasthoudt aan de Hubertusviering. Wij hebben diverse Hubertusvieringen bijgewoond, en steeds werd daar de jacht gepromoot, de kerk opge’sierd’ met hertenkoppen en andere opgezette dieren, en de jager als een natuur- en gewasbeschermer en dierenvriend op een voetstuk gezet. Ja, wij maakten het zelfs mee dat door de pastoor artikelen uit het blad van de KNJV werden voorgelezen, met spottende kritieken op de tegenstanders van de jacht! Dit alles is toch kerkónwaardig!

Wij vragen ons ook af wat de R.K. Kerk hier voor belang bij kan hebben! Waarom gaan pastoors toch zo gretig in op de voorstellen van jagers en/of jachthoornblazers om Hubertusmissen te houden? De jagers lachen in hun vuistje, want zij beogen via Hubertusmissen het getaande draagvlak voor de jacht in de samenleving weer wat ‘op te krikken’.

Tot slot komen we nog even terug op hetgeen u zei in het krantenbericht: “…..zorgzaam omgaan met natuur en dieren. Dat komt overeen met waar de katholieke kerk voor staat.” Dat klinkt mooier dan het in werkelijkheid is. Uit het antwoord aan ons van Prof. De Tavernier citeren we nog het volgende: “Wat opvalt en tegelijkertijd als een kritiek kan gelden, is dat er geen aandacht aan besteed wordt in Laudate Si (de Groene Encycliek van Paus Franciscus). Overigens ook niet aan vleesconsumptie/productie. Dat is in kringen van ethici trouwens de voornaamste kritiek op de encycliek. Het is door verschillende experts tijdens de voorbereidingen van de tekst gesignaleerd, maar in de finale versie heeft de Congregatie voor de geloofsleer beslist om alle diergerelateerde ethische discussies er uit te laten.”

Geachte Pastoor, gezien dit alles zouden wij u dringend willen verzoeken het houden van de Hubertusviering te heroverwegen, óf het in een andere vorm te gieten, zónder jagers, zónder jachthoornblazers, zónder opgezette dieren, maar in de geest van de bekeerde Sint-Hubertus, én van Franciscus van Assisi. Daarmee zou u Sint-Hubertus én Gods schepping meer eer aandoen!

Gaarne ontvangen wij spoedig van u een reactie!

Met vriendelijke groet,

mevr. E. de Boer,

secr. Stichting Rechten voor al wat leeft
en
lid van Werkgroep Kerk en Dier Alkmaar

Interview Rtvoost met Pastoor Pikkemaat n.a.v. bovenstaande brief.

11 oktober 2017

Geachte mevr. De Boer,
In goede orde heb ik uw correspondentie van 9 oktober j.l. mogen ontvangen en ik dank u en uw stichting voor uw betrokkenheid in deze. Graag nodig ik u langs deze weg uit voor een gesprek, in het bijzijn van enkele betrokkenen bij de viering, op de pastorie in Tubbergen. Daarvoor is – door omstandigheden – pas vanaf volgende week woensdag gelegenheid toe. Graag verneem ik uw reactie en uw mogelijkheden in deze. Wellicht ten overvloede zij gemeld, dat het niet onze intentie is om de viering te annuleren of aan te passen.
Met een hartelijke groet, Pastoor drs. C.J.G. Pikkemaat, pastoor H. Pancratiusparochie (Tubbergen e.o.).

13 oktober 2017

Geachte Pastoor Pikkemaat,

We ontvingen uw uitnodiging voor een gesprek, waar wij in principe voor open zouden staan, zij het niet dat er twee redenen zijn, waarom wij er niet zo het nut van inzien: Ten eerste hebt u uw standpunt en uw plannen al bepaald, en dat zal, zoals wij dit uit uw mail begrijpen, door een gesprek toch niet veranderen. Ten tweede wilt u enkele personen die bij de viering betrokken zijn erbij uitnodigen. U schrijft niet wie of wat deze personen zijn, maar we hebben het vermoeden (als het in uw geval niet zo is, dan horen we dat graag van u!) dat dit leden van een jachthoornblazersgroep zijn, of van een jachtgroep. Deze mensen zijn meestal vertegenwoordigd in een kerkelijke werkgroep die een Hubertusviering voorbereidt. Wij hebben eerder met pastoors een briefwisseling gehad over de Hubertusmis. Ook door hen werden we uitgenodigd voor een gesprek, maar dan moesten er steeds eén of meer jagers bij zijn. Onze ervaring is dat het bijna nooit mogelijk is om alleen met een pastoor te spreken. En dat zouden we juist wel willen, want we willen niet over de jacht praten, en ook niet over het gedrag van jagers, maar over de betrokkenheid van de kerk hierbij. Ook hebben we niet een wildbeheereenheid, jachtgroep of jachthoornblazersgroep aangeschreven, maar alleen u als pastoor, omdat ú de kerk vertegenwoordigt. De jagers vertegenwoordigen toch niet de kerk? Met jagers hoeven we niet meer te praten, daar zijn we in de loop van de jaren allang mee uitgepraat. Dat is volkomen zinloos. Zij hebben de wet achter zich die de jacht toestaat, en zij zullen de jacht met hand en tand blijven verdedigen. Hun argumenten kennen we, en hun enige doel is om óns te overtuigen van hun ‘goede en noodzakelijke’ werk. En wij zouden dan in de verdediging moeten. In zo’n zinloze uitputtingsslag hebben we geen zin. Wij houden ons alleen aan hetgeen dhr Geert Groot-Bruinderink en Prof.Dr De Tavernier zeggen. Zij bevestigen onze standpunten. We zouden wel alleen met ú willen praten, of in aanwezigheid van een paar andere pastoors uit uw parochie. En dan zouden we het alleen willen hebben over de kwestie zelf, namelijk waarom de kerk zo vasthoudt aan de Hubertusmis, die toch, ook volgens Prof. De Tavernier, op een ónregelmatigheid berust. En over de vraag waaróm veel pastoors zich zo graag laten verleiden om een Hubertusviering te houden. En als u zich dan open zou opstellen, ja dán zou een gesprek zin hebben. Maar als u van tevoren het resultaat van een evt. gesprek al dichttimmert, en zegt dat u toch bij uw plan zal blijven, ondanks hetgeen wij aanhaalden van Prof. Dr. De Tavernier (toch niet de eerste de beste!), wat hebben wij dan in Tubbergen te zoeken? U hebt de brief kunnen lezen. Wat moeten we daar verder nog aan toevoegen? Wij hoorden het interview van rtvoost met u, en het viel ons op dat u op geen enkel inhoudelijk punt uit onze brief, nóch op de uitspraken van Geert Groot-Bruinderink, nóch op die van Prof.Dr. De Tavernier ingaat. Om bovengenoemde redenen lijkt het voor ons, zoals het er nu uitziet, niet veel zin te hebben om helemaal uit Alkmaar naar Tubbergen én weer terug te reizen voor een gesprek. Mocht u van gedachten veranderen, en in een open opstelling een gesprek willen aangaan, zonder aanwezigheid van jagers, dan zijn wij graag hiertoe bereid.
Met vriendelijke groet,
mevr. E. de Boer secr. St. Rechten voor al wat leeft
en
lid van Werkgroep Kerk en Dier Alkmaar

 

OPROEP OFFERFEEST

Vrijdag 1 september tot en met zondag 3 september 2017 vieren moslims weer het offerfeest. Rond de 56.000 schapen, geiten en runderen worden hiervoor in ons land gedood. Dominee Hans Bouma en vijf dierenorganisaties (Comité Dierennoodhulp, Rechten voor al wat leeft, Een Dier een Vriend EDEV, Stichting Dierennood, Dier en Recht en Dierbewustleven) vragen aan moslims, door middel van een videoboodschap (zowel in het Nederlands https://www.youtube.com/watch?v=TbM8PGUMb3Q als in het Arabisch https://youtu.be/E5xZpA9g6rM en Turks https://youtu.be/LiPYAZXucVg en Engels https://youtu.be/jeT4TczO5xU) op You Tube, om op het offerfeest in plaats van een dier te slachten geld te offeren. Hiermee kunnen mensen en ook dieren in nood voorzien worden van plantaardig voedsel en hulpgoederen en hoeven geen onschuldige dieren worden gedood. Een mooi initiatief om geld aan te offeren is bijvoorbeeld Plentyfood (http://www.plentyfood.nl/) die plantaardige voedselprojecten ondersteunt in ontwikkelingslanden. Deze hulp die niet ten koste van de natuur en het welzijn van dieren gaat, is 5 tot 10 maal efficiënter dan dierlijke voedselhulp. Wanneer moslims in Nederland al een schaap of een geit hebben besteld, wordt hun in overweging gegeven het leven van dit dier te sparen. De dierenorganisaties bieden aan om het schaap of de geit op hun kosten op te vangen en te herplaatsen op een plek waar het oud kan worden en een goed leven krijgt. Voor info hierover: e-mail dierennoodhulp@hotmail.com

Zie voor eerdere acties ons nieuwsarchief.