Mensen willen gepassioneerd leven, hartstochtelijk, als in een roman of in tv-series. Hoe komt het toch dat de levens van zoveel mensen zo overladen zijn met bezigheden? Is dat gepassioneerd leven? Zoveel mogelijk verschillende activiteiten in een dag stoppen? Lange werkdagen maken en ook nog uitgaan (naast natuurlijk de kwaliteitsuren voor de kinderen)?

Begin maart 2001 begon bij de IKON het Passie project. Daarin ging het over de passie van grote historische figuren en over hedendaagse passie.
Het levert voor mij als bedenker en beheerder verrassende contacten en inzichten op.
De bijdragen van Animal Freedom bijvoorbeeld. Hun artikelen en hun website laten zien dat de rechten van dieren geplaatst worden in een breder kader dan alleen een oppervlakkig gevoel dat het zielig is als dieren in te kleine hokken op moeten groeien. Het gebruik van dieren in een samenleving van mensen die druk druk druk zijn, leidt vanzelf tot misbruik.
Dat misbruik gaat niet over als er grotere hokken komen of als er ingeënt wordt. Dieren krijgen het pas beter als mensen anders over zichzelf gaan nadenken. Concreter: als mensen dieper ingaan op de vraag: wat is eigenlijk mijn hartstocht, mijn passie in mijn leven. En is die zuiver of vals?

Alle grote figuren uit het project kennen uit eigen ondervinding de twee betekenissen van het woord Passie. Hartstocht en lijden.
Ze zijn ergens met een zekere passie aan begonnen. Ze gingen ervoor. Ze hadden de innerlijke overtuiging dat ze bezig waren met de bestemming van hun leven. Een roeping.
Ze hebben daarnaast ook allemaal gemerkt dat het lastig is om een dergelijke sterke innerlijke overtuiging met anderen te delen. In het begin was er enthousiasme, waren er medestanders. Later kwam er weerstand. De medestanders konden het niet meer volgen. Hartstocht werd isolement. Het ervoor gaan werd gaandeweg een lijdensweg.

Maar de grote figuren uit het project hielden tot het laatst en soms in grote twijfel contact met hun hartstocht, met de overtuiging dat dit het was wat ze met hun leven moesten doen.
Hoe zit dat met de gepassioneerde druk druk druk mensen?
Dat ze het moeilijk hebben is duidelijk. Het werk, de baas, de thuissituatie, ze vragen allemaal tijd en aandacht. Schuldgevoel, irritatie en isolement zijn niet zelden het gevolg. Lijden.
Maar kan je dit soort lijden passie noemen? Is dit soort lijden niet juist een gevolg van het verloren contact met de oorspronkelijke hartstocht? Hebben de druk druk druk mensen nog contact met het oorspronkelijke gevoel 'daar ga ik voor'?

De grote figuren van het project zijn niet allemaal even succesvol geweest. Diegenen die niet op de juiste manier gingen voor hun doel moesten het voortijdig met de dood bekopen. De dood in verschillende betekenissen van het woord: zij kwamen op de brandstapel, vermoordden hun geliefde of belandden op een dood lopende weg. De anderen, wel succesvol, worden gekenmerkt door een combinatie van een aantal, ogenschijnlijk tegenstrijdige, eigenschappen. Zij waren overtuigd van zichzelf, maar ze waren ook dienstbaar en nederig. Zij hadden vertrouwen in zichzelf maar ook in anderen, een hogere macht of een hoger doel. Zij hadden de tegenpolen geïntegreerd, hadden tegenstellingen overwonnen en hadden oog voor wat een ander nodig heeft.

Hoe kunnen mensen uit onze tijd in contact komen met die passie die integer is? Die leidt tot een consequent en juist inzicht, denken, spreken, handelen, levensonderhoud, inspanning, opmerkzaamheid en concentratie.
Daar komen we waarschijnlijk alleen mee in contact als we proberen met onszelf in balans en met elkaar in contact te komen. Wanneer we proberen onszelf te laten zien, elkaars visie te delen en hopelijk van elkaars passie genieten.

Age Kramer (IKON) en Bert Stoop (Animal Freedom)