Marijke Santen
Het moment dat ik besloot mijzelf in te zetten voor dieren, en met name vissen, was toen ik met mijn kano over een dobber heenvoer (of de hengelaar dacht het alleen maar). Ik had geen hengel gezien, maar de hengelaar was erg kwaad. Ik bedacht me: "Jij moet niet kwaad zijn, ik moet kwaad zijn. Jij vernielt met opzet een levend wezen, terwijl ik (misschien) zonder opzet een ding vernield heb."
Ik heb mij toen als lid van de Dierenbescherming aangemeld. In hun blad Dier las ik vooral veel over de bio-industrie en ander dierenmisbruik. Ik zet me sindsdien in voor dieren in het algemeen en voor vissen in het bijzonder via de Vissenbescherming.

Als kind heb ik vaak gedacht: “waarom wordt er in de godsdienstles niet over dieren gesproken?” Er was slechts één uitzondering: de pastoor die ons op de Mulo enige tijd godsdienstles gaf. Als je de kinderen leert om goed met mensen om te gaan, waarom worden dan de dieren niet genoemd? Er is alle reden om het wel te doen. Wij hebben met dieren te maken ons leven lang, ook al heb je nooit een huisdier. Veel dierenliefde van mensen beperkt zich tot huisdieren. Daarom zou ik niet alleen dierenliefde willen noemen, maar ook rechtvaardigheid voor dieren.
Wat mij bijgebleven is, is de opmerking van de kleuterleidster: haal geen vogelnestjes uit. Blijkbaar was dat iets wat in die tijd nogal eens gebeurde. Merkwaardig is dat er mensen zijn die zelfs een kleuter een hengel geven. “Die kinderen vinden het leuk” wordt er gereageerd. Is alles wat kinderen of volwassenen leuk vinden daarom goed? Is hengelen goed omdat het leuk wordt gevonden? Het is uiterst schadelijk voor de betrokken dieren. Het is eigenlijk nog erger dan dat een volwassene het doet, het kind mist de zorgvuldigheid en de fijne motoriek om de vis te onthaken.

Waarom zouden vogels wel de moeite waard zijn en vissen niet? Beide zijn gewervelde dieren, met gevoel en bewustzijn en zij kunnen dientengevolge lijden door pijn, angst en stress. Vissen spreken de mensen niet zo aan: ze zijn niet aaibaar, niet schattig, ze worden niet direct lief gevonden. Ze kunnen ook niet schreeuwen. Bovendien worden ook veel vogels de dupe van loodkorreltjes die ze aanzien voor steentjes, nodig voor de spijsvertering; ook van verloren hengelsnoeren, de vogels raken er in verward. Daarom is het goed de kinderen er op te wijzen, dat je goed met dieren moet omgaan, of er NIET mee omgaan, namelijk ze met rust laten!!

Als kinderen huisdieren hebben, moeten zij leren er goed mee om te gaan. In een aantal gevallen zou het beter zijn geen huisdier te hebben. Veel vissen worden in kleine ruimtes gestopt en ook vogels en andere dieren (hamsters, konijnen e.d.) in kleine kooien of hokken. We moeten kinderen leren vooraf goed na te denken: wil ik goed voor het dier zorgen en doe ik het dier niet te kort door gebrek aan leefruimte? Of door gebrek aan soortgenoten? Wordt bijvoorbeeld de hond vaak genoeg en langdurig genoeg uitgelaten? Het is goed om eerst een boek over het dier/de dieren te lezen. Ouders moeten ook toezicht houden.

In het wild moeten de dieren zo veel mogelijk met rust gelaten worden.
Kinderen moet gevoel en verantwoordelijkheid geleerd worden voor mensen èn dieren.

Waterschappen en gemeenten houden te weinig rekening met welzijn van vissen.

   
Jaarlijks worden duizenden vissen het slachtoffer van het wanbeheer van waterschappen en gemeenten. Bij deze organisaties ontbreekt vaak het besef dat in de wateren die zij beheren, miljoenen dieren leven, waaronder ook vissen.
Een veelvuldige oorzaak van massale vissterfte is het leegpompen van sloten en vijvers ten behoeve van onderhoudswerkzaamheden. De bedrijven die deze werkzaamheden uitvoeren, zijn niet of onvoldoende door gemeenten en waterschappen geïnstrueerd hoe zij met het welzijn van vissen en andere dieren rekening moeten houden. Het zijn meestal toevallige passanten, die de vissterfte opmerken. Andere oorzaken van vissterfte zijn onder andere overlopende riolen, het maaien van waterplanten en het gebruik van vervuilde hoogovenslakken.