Het werd Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren niet gemakkelijk gemaakt bij Pauw & Witteman. Met kracht werd door de heren geprobeerd de Partij voor de Dieren een links stempel op te drukken. Dat is niet gelukt.   mr Dirk Boon is advocaat in Zuidhorn, was hoogleraar dier en recht in Utrecht en is lijstduwer voor de PvdD.
     
Thieme staat (zoals u en ik af en toe ons mannetje staan) haar beestje. Dat is leuk, dat is verfrissend, dat is duidelijk op een Binnenhof waar over het algemeen aangebrande hanen en kippendriftige hennen om de aandacht vechten.   Dirk Boon
     

In Nederland leven op dit moment 160 miljoen dieren. Telt u even mee: 100 miljoen legkippen en slachtkuikens, 13 miljoen varkens, 20 miljoen gezelschapsdieren en dan nog een hele stoet andere beesten: 620 duizend proefdieren die per jaar na afloop van de experimenten worden doodgemaakt, en verder koeien, kalveren, paarden, schapen, geiten, nertsen, konijnen, ganzen, eenden en niet te tellen aantallen vissen in kwekerijen. Allemaal gehouden door mensen tot hun meerdere voordeel en glorie. 16 dieren per Nederlander. Als wij ze democratisch zouden moeten spreiden onder de bevolking, dan staan er toch vlot bij een gemiddeld huisgezin -man, vrouw, twee kinderen- 4 varkens, 25 kippen en nog een hele zooi van deze of gene soort op het balkon of bij gebrek daaraan in de woonkamer of op het overloopje. Het zou een drukte van belang zijn met al die dieren in de steden en de dorpen.
Van al die dieren die Nederland zo dicht bevolken zien wij nagenoeg niets. De veehouderij heeft zich achter gesloten deuren teruggetrokken, bang voor vogelpest en de uitbraak van andere besmettelijke ziekten. Het proefdiergebruik speelt zich sinds jaar en dag af achter neutrale gevels waar men slechts binnen mag komen als daar een heel goede reden voor bestaat, met een pasje, zichtbaar op de borst. Het leed gaat aangekleed over straat. Zo meten wij het welzijn van de honden op straat of in het park af aan de gelijkenis tussen baas en dier. Twee goede lobbesen, dat zit wel snor, hoewel één goede lobbes al jaren heupdysplasie heeft (een ergerlijke rashondenziekte), die zijn hondenleven sterk zal bekorten.

In de politiek spelen dieren geen enkele rol. Er is weliswaar allerlei wetgeving van kracht die aan dieren bescherming moet bieden, maar deze wordt niet ten uitvoer gebracht, laat staan gehandhaafd.
Het wreed behandelen en verwaarlozen van dieren wil nog wel eens tot een strafrechtelijke veroordeling leiden, maar voor het overige doet iedereen wat hem goeddunkt met dieren, zonder zich belemmerd te weten door wet- en regelgeving.
Al snel sinds de invoering van de eerste strafbepaling tegen dierenmishandeling in 1886 is deze desinteresse bij politie, justitie en in de rechterlijke macht tot een traditie geworden. Een traditie die tot op de dag van vandaag voort bestaat. Politici, beleidsmakers en rechtshandhavers houden niet van dieren, zo veel is duidelijk. Ja, op tafel aan de dis is iedereen hoogst tevreden dat er zulke prachtige dieren bestaan. Houdt u van dieren? Ja heerlijk!
Met de beste wil van de wereld kan ik niet inzien dat een politieke partij die zich tot hoofddoel stelt te bevorderen dat het welzijn van dieren van al die miljoenen dieren drastisch wordt verbeterd automatisch een linkse signatuur krijgt toegemeten.
Het tegendeel is waar, zou ik haast denken. Rekening houden met de eigen belangen van dieren, deze verankeren in de wet en ervoor zorgen dat de wet in de praktijk functioneert en wordt gehandhaafd zijn typisch doelen die onderdeel zijn van een emancipatiebeweging. (Emancipatie is nu eenmaal niets anders dan het wettelijk vastleggen van onderkende belangen van rechtssubjecten met de mogelijkheid tot handhaving van de aldus verstrekte rechten).
Slaven, vrouwen, kinderen en homoseksuelen gingen reeds voor. De Partij voor de Dieren is onmiskenbaar te herkennen als een emancipatiebeweging die onomkeerbaar op haar doel afstevent. Dat lijkt mij een politiek neutraal streven te zijn dat even goed past in het vrijheidsideaal van de liberalen, als in de verwezenlijking van het rentmeesterschap van de christelijke partijen, terwijl ook de socialisten er de steun aan de zwaksten in de samenleving in zullen herkennen.
Kortom de PvdD is er voor iedereen die de laatste emancipatiegolf actief wil beleven.