Wat zich in je hoofd afspeelt, is van jou. Maar een dier is geen fantasie. Een dier kan niet instemmen en zoekt geen seks met mensen. Wie van een dier houdt, laat het vrij en laat het met rust. In Nederland is seks met dieren sinds 2010 strafbaar.
Liefde is vrijheid
Een jachthond en een Vlaamse Reus, wat huisdieren doen, bestaat in de vrije natuur niet. Een echte foto door Bert Stoop, niet met AI gemaakt: zo gingen deze twee afwisselend met elkaar om.
Hoewel “seks met dieren, oftewel zoöfilie” een zoekterm is waarmee veel bezoekers op deze pagina belanden, hebben wij niets met bestialiteit.
Vrijheid van dieren omvat ook het recht om niet lastiggevallen te worden met onze seksuele behoeften. Een dier dat zijn natuurlijke gedrag kan vertonen, zoekt geen seks met mensen. Er is geen wederkerigheid, tenzij je de ander vrij laat.
Een verlangen hebben is iets anders dan ernaar handelen. Wie zijn verlangens kent en aanvaardt, hoeft er niet aan toe te geven. Houd van wat je verlangt, maar weet wat ware liefde inhoudt: vrijheid. Ware liefde wil niet kwetsen.
De dubbele moraal
De verontwaardiging over seks met dieren is terecht, maar selectief. Midas Dekkers zei het in 2004 scherp: “Als je wordt betrapt terwijl je een paard van achteren neemt, moet je de gevangenis in; als je 500.000 kippen onder barbaarse omstandigheden in een hok stopt, krijg je een grote zak subsidie”.
Wie seks met dieren veroordeelt omdat het dier er niet om vraagt, zou hetzelfde moeten vinden van de 518 miljoen kippen die in 2025 in Nederland werden geslacht. Ook zij werd niets gevraagd.
Deskundigen die het Dagblad van het Noorden in 2004 sprak, noemen seks met dieren een parafilie: een bijzondere seksuele voorkeur die als psychische stoornis geldt. Het komt vaak voor bij mensen in een sociaal isolement. Een gangbare behandeling is psychotherapie, soms gecombineerd met medicijnen. Het volledige artikel staat onderaan deze pagina.
Wat zegt de wet?
In 2004 was nog de vraag of seks met dieren strafbaar moest worden. Hoogleraren vonden van niet zolang er geen geweld werd gebruikt; de Dierenbescherming vond van wel. Sinds 1 juli 2010 is het in Nederland strafbaar: “ontucht met een dier” (artikel 254 Wetboek van Strafrecht).
Uit de pers (2004)
Onderstaande teksten verschenen in 2004, toen de politiek debatteerde over strafbaarstelling.
“Lief dier”
Uit het voorwoord van Midas Dekkers
"Mensen houden van dieren. Een haal hier, een klopje daar, even met hun neus in die heerlijke vacht knuffelen ze ermee tot je er jaloers van wordt. Hollandse honden worden vaker gestreeld dan Hollandse mensen. Maar niet zo vergaand: dat ene plekje, ergens achteronder, blijft als regel onberoerd. Zo hoog als liefde voor dieren staat aangeschreven, zo taboe is seks met ze. Wie zich hieraan overgeeft tuimelt in een poel van verachting".
"Al is het uiterst ongepast, het gebeurt wel: seks met dieren, de uiterste consequentie van het houden van, de liefde mét. Op de boerderij, in het bordeel en gewoon thuis voor de open haard, maar vooral toch in ons hoofd. De verbeelding is ons beste geslachtsorgaan…".
Midas Dekkers over de dubbele moraal
Midas Dekkers in het Algemeen Dagblad van 11 maart 2004:
Vindt u de recente verontwaardiging van de politiek over bestialiteit terecht?
"Het getuigt van een enorme dubbele, of misschien wel driedubbele moraal. Als je wordt betrapt terwijl je een paard van achteren neemt, moet je de gevangenis in; als je 500.000 kippen onder barbaarse omstandigheden in een hok stopt, krijg je een grote zak subsidie. Het is prima een koe twee keer per dag keihard aan haar tieten te trekken, maar wanneer de boer het beest eens één keertje neemt, zou dat schadelijk zijn. Dat vind ik niet te rijmen". Tot zover het citaat uit het AD.
Aanleiding voor het debat
Een 65-jarige man is deze week in Utrecht met ontbloot onderlijf betrapt in een stal met pony's. De man had seks met de dieren, concludeerde de eigenaar. Wat drijft mensen tot seks met beesten? Waarom doen ze dat? En moet het niet altijd strafbaar zijn?
Seks met dieren: oude psychische stoornis
Door Wim Langejan en Eveline Andreas in het Dagblad van het Noorden op 10 maart 2004
'Emmeren. Oorspronkelijk gezegd van huzaren, die staande op een omgekeerde emmer geslachtsgemeenschap met een paard zouden hebben gehad'. Een omschrijving rechtstreeks afkomstig uit 'Van Dales Groot woordenboek der Nederlandse taal'. Seks met dieren is zo 'gewoon' dat het zich een plaats verworven heeft in het dagelijks spraakgebruik: 'zit toch niet zo te emmeren'.
Op het internet hoef je niet lang te zoeken om in tienduizendvoud allerlei varianten te vinden: paardenseks, hondenseks, seks met kamelen, het komt allemaal voorbij.
Psychologische achtergrond
Mensen doen 'het' met dieren, maar waarom? Bestialiteit (geslachtsomgang tussen mens en dier) is een parafilie, ofwel een bijzondere seksuele voorkeur, zegt psycholoog J. Vroege, senior onderzoeker bij de Rutgers Nisso Groep, het landelijke kenniscentrum voor seksualiteit in Utrecht. "Het is een psychische stoornis".
Hoe vaak het voorkomt is onbekend. Mensen die het doen met dieren zijn niet over één kam te scheren, maar het zijn wel vaak mensen die in een sociaal isolement verkeren, zegt hoogleraar forensische psychiatrie H. van Marle van de Erasmus Universiteit in Rotterdam. "Het wijst op contactstoornis. En op sterke seksuele driften. Bij hun daad hebben ze allerlei geritualiseerde fantasieën. Vaak fantaseren ze er een vrouw bij".
Bestialiteit is vooral een mannenzaak. "Maar er zijn ook vrouwen die uit sociaal isolement gebruik maken van hun huisdier. Zich laten likken of laten berijden", weet Van Marle.
De omstandigheden – eenzaamheid – en de cultuur zijn volgens Vroege en Van Marle ook factoren. Ze noemen de voorbeelden van de huzaren die het met hun paard deden of van de geitenhoeder die seks heeft met zijn geiten.
Behandeling en wetgeving
Psychotherapie in combinatie met medicijnen is een gangbare aanpak van bestialiteit. Met medicijnen kan de seksuele drift beteugeld worden, met psychotherapie kan mensen aangeleerd worden om te gaan met de verleidingen.
Emeritus hoogleraar seksuologie J. Frenken stelde zich in 1997 op het standpunt dat het niet bestraft moet worden als er geen geweld is gebruikt. Van Marle kan zich vinden in die benadering. "Je moet het strafbaar maken als het mishandeling is. Als mensen bijvoorbeeld allerlei voorwerpen in dieren gaan steken. Maar als een dame slagroom van zich af laat likken door een hond, hoe erg is dat dan? Ik ben ertegen om alles maar in regeltjes te vatten".
Woordvoerder Niels Dorland van Dierenbescherming Nederland is het niet met de hoogleraar eens. Zo snel mogelijk strafbaar stellen luidt zijn standpunt.
